połykam nudę garściami. czekam na ciepłe dni jak na jakieś zbawienie co najmniej. co wieczór wysyłam moim dziewuchom esemesa do Niemiec. takiego esemesa-sprawozdanie. i ostatnio przyłapałam się na tym, że piszę o pogodzie, bo właściwie nic innego się tu nie zmienia. o smutnej zresztą pogodzie, bo albo pada albo grzmi, marazm meteorologiczny.

godzinami buduję domki w the sims 2, w wolnych od budowania chwilach przeglądam cudze zdjęcia. czekam, aż założą mi internet w moim zielonym pokoju, aż mi go podłączą do mojego czarnego laptopa. przechadzam się po domu w przykrótkiej zółtej sukience i wdycham zapachy świeżo upieczonego ciasta jabłkowego, jakie dolatują z kuchni. właściwie czas przepływa mi przez palce.

jeszcze dwa miesiące. dwa długie miesiące, z których każdy kolejny przyniesie tylko jeszcze więcej chłodu i jeszcze mniej słońca. przyzwyczaiłam się już do życia w biegu, nie umiem usiedzieć w jednym miejscu. myślałam, że w nicnierobieniu jestem świetna i nawet tu się pomyliłam. czytam książki. cztery na raz i ani jednej nie mogę skończyć. podkreślam za to sporo cytatów miękkim ołówkiem. w ‘Grze w klasy’ doszłam do momentu, w którym umiera to bezosobowe dziecko o dziwnym imieniu, podczas gdy Maga słucha płyt, a Osip, którego nie wiedzieć czemu nie znoszę od samego początku, zastanawia sie tylko jak by tu ją objąć. poza tym rozmów jest tam stanowczo za dużo w porównaniu do ilości akcji. być może nie dorosłam jeszcze do tej książki, tak sobie myślę, bo jedynym sensownym rozdziałem wydaje mi się ten o numerze siódmym. może po prostu przygotowana byłam na coś innego po tych wszystkich przychylnych recenzjach.

ku mojemu wielkiemu zdziwieniu w moim mieście istnieje miejsce, gdzie podają pyszną kawę i gdzie samą przyjemnością jest wygodne wtopienie się w ciemną kanapę. i nigdy nie przyszłoby mi do głowy, żeby szukać akurat tam. w gruncie rzeczy lubię takie niespodzianki.

musi być ze mną już źle, bo posprzątałam. pożegnałam ulubiony bałagan, ciekawe na jak długo. i wszystko odkładam teraz na miejsce, wariatka. zupełnie jak nie ja. aparaty też odłożone na miejsce, obrastają kurzem. fotografowanie w pojedynkę nie sprawia radości. Czekam aż E wróci z Włoch, A z Bieszczad, a cała reszta moich niezastąpionych z Niemiec. zastanawiam się, czemu sama nigdzie nie pojechałam. właściwie nie wiem.

mam chyba zły dzień. i właściwie nawet nie ‘chyba’.